Najważniejsze informacje dotyczące psychoterapii i pracy terapeutycznej

Choć te trzy profesje ściśle ze sobą współpracują w obszarze zdrowia psychicznego, każda z nich posiada zupełnie inny zakres kompetencji i uprawnień. Psycholog zajmuje się przede wszystkim szeroko rozumianym poradnictwem, wsparciem w nagłych kryzysach życiowych, opiniowaniem oraz przeprowadzaniem diagnozy psychologicznej. Z kolei psychoterapeuta prowadzi głęboką, regularną i długoterminową pracę ukierunkowaną na trwałą zmianę nieświadomych mechanizmów psychicznych, leczenie zaburzeń oraz modyfikację trudnych zachowań. Warto podkreślić, że sama łączę te dwie role jako magister psychologii oraz psychoterapeutka po akredytowanej, 4-letniej szkole psychoterapii. Trzecim specjalistą jest psychiatra, czyli lekarz medycyny, który jako jedyny w tym gronie posiada uprawnienia do stawiania medycznych diagnoz klinicznych, wdrażania leczenia farmakologicznego, wypisywania recept na leki, wystawiania zwolnień lekarskich L4 czy kierowania pacjentów do szpitala.

Jeśli źródło trudności nie jest jasne, najlepiej rozpocząć od konsultacji psychologicznej, gdzie podczas pierwszego spotkania pomagam ocenić charakter problemu i zaplanować dalsze kroki. Jeżeli objawy, takie jak głęboki lęk, bezsenność czy silny smutek, skrajnie utrudniają codzienne funkcjonowanie, proces terapeutyczny warto uzupełnić o konsultację medyczną. W takich sytuacjach kieruję do zaufanego lekarza psychiatry w celu rzetelnej oceny stanu zdrowia i ewentualnego rozważenia farmakoterapii, która – jeśli lekarz uzna to za konieczne – wspiera i stabilizuje przebieg prowadzonej przeze mnie psychoterapii.

Moja praktyka opiera się na podejściu relacyjnym, ze szczególnym uwzględnieniem Psychoterapii Opartej na Przeniesieniu (TFP). W przeciwieństwie do metod skupiających się wyłącznie na zachowaniu „tu i teraz”, ta perspektywa ekspresywno-wglądowa pozwala na bezpieczną eksplorację głębokich, nieświadomych konfliktów oraz wzorców relacyjnych ukształtowanych w przeszłości. Jako psychoterapeutka integruję w pracy techniki pomagające pacjentom zrozumieć ukryte motywy własnych zachowań, intencje oraz doświadczane stany emocjonalne, a także metody ukierunkowane na identyfikację i stopniową zmianę utrwalonych, dysfunkcyjnych schematów postępowania. Schematy te najczęściej wykształcają się we wczesnym dzieciństwie w odpowiedzi na niezaspokojone potrzeby emocjonalne, dlatego ta forma pracy stanowi z mojej strony skuteczną pomoc przy powtarzających się kryzysach w relacjach, chwiejności emocjonalnej czy zaburzeniach osobowości.

Metoda TFP, czyli Psychoterapia Oparta na Przeniesieniu, okazuje się szczególnie skuteczna w momentach, gdy inne, bardziej powierzchowne formy pomocy skupione wyłącznie na zachowaniu „tu i teraz” nie przyniosły trwałej poprawy. Pracując w tym podejściu, nie koncentruję się jedynie na łagodzeniu bieżących objawów, ale docieram do głębokich, nieświadomych konfliktów, które leżą u podłoża trudności. Jest to rekomendowana i naukowo zweryfikowana forma leczenia dla osób zmagających się z silną chwiejnością emocjonalną, powracającymi kryzysami w relacjach interpersonalnych oraz z zaburzeniami osobowości, w tym z osobowością borderline. Pozwala ona na rzeczywistą, trwałą zmianę struktur psychicznych i sposobu doświadczania siebie oraz innych ludzi.

Terapia EMDR (odwrażliwianie i przetwarzanie za pomocą ruchu gałek ocznych) to naukowo zweryfikowana metoda leczenia traumy oraz zaburzeń lękowych, rekomendowana m.in. przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Jako psychoterapeutka przeszkolona w tym podejściu, pomagam pacjentom w bezpiecznym przetwarzaniu trudnych, bolesnych wspomnień. Mogą one dotyczyć zarówno bolesnych doświadczeń z dzieciństwa, jak i niedawnych kryzysów życiowych, które wciąż generują silny lęk, wywołują przewlekły stres i blokują normalne, codzienne funkcjonowanie.

Indywidualna sesja psychoterapii dla osób dorosłych oraz młodzieży trwa w moim gabinecie 50 minut. W przypadku wyboru podejścia relacyjnego spotkania organizuję z regularną częstotliwością — najczęściej raz w tygodniu, natomiast moja praca metodą TFP (Psychoterapii Opartej na Przeniesieniu) wymaga stałego rytmu dwóch spotkań w tygodniu, zawsze w z góry ustalonych terminach. Ta systematyczność jest kluczowym czynnikiem umożliwiającym nam zbudowanie stabilnej relacji terapeutycznej oraz osiągnięcie trwałych efektów leczniczych. Harmonogram spotkań grupowych, takich jak TUS czy socjoterapia, ustalam i podaję przed rozpoczęciem danego cyklu zajęć.

Każda z tych form pracy grupowej, które prowadzę, odpowiada na inne wyzwania rozwojowe i emocjonalne młodych pacjentów, pozwalając mi na precyzyjne dobranie wsparcia do konkretnych potrzeb dziecka. TUS, czyli Trening Umiejętności Społecznych, to ustrukturyzowane zajęcia stworzone z myślą o dzieciach i młodzieży doświadczających trudności rówieśniczych, osobach nieśmiałych, a także zmagających się z wyzwaniami, jakie niosą ze sobą ADHD czy spektrum autyzmu, gdzie głównym celem jest praktyczna nauka asertywności, współpracy oraz radzenia sobie ze stresem. Z kolei socjoterapia ma charakter bardziej korekcyjny i psychoedukacyjny, przez co rekomenduję ją młodym osobom potrzebującym bezpiecznego odreagowania napięć emocjonalnych oraz zmiany niekonstruktywnych zachowań w sprzyjających warunkach grupowych. Ostatnią z form jest grupa terapeutyczna dla młodzieży, która w przeciwieństwie do poprzednich metod koncentruje się na głębszej pracy wokół przeżywanych kryzysów tożsamości, lęków czy nasilonych trudności emocjonalnych, wykorzystując przy tym naturalną dynamikę rówieśniczą i dając uczestnikom bezcenne poczucie wspólnoty oraz zrozumienia.

Większość dostępnych na rynku treningów skupia się na mechanicznym, behawioralnym wyuczaniu konkretnych zachowań, co często okazuje się niewystarczające w realnym życiu rówieśniczym. W swojej pracy zawodowej Trening Umiejętności Społecznych oraz socjoterapię dla dzieci i młodzieży prowadzę w oparciu o zaawansowane podejście relacyjne. Oznacza to, że podczas spotkań grupowych nie tylko ćwiczymy procedury, ale przede wszystkim wspólnie analizujemy i przeżywamy naturalną dynamikę, jaka rodzi się między uczestnikami w bezpiecznej przestrzeni gabinetu. Pomagam młodym pacjentom zrozumieć intencje własne oraz innych osób, co pozwala na budowanie autentycznych, trwałych więzi i daje dzieciom realne narzędzia do radzenia sobie z odrzuceniem czy lękiem społecznym poza strukturą grupy.

Superwizja to merytoryczna i poufna konsultacja, której regularnie poddaję swoją praktykę gabinetową u starszych stażem, certyfikowanych ekspertów. Dla osób zgłaszających się do mnie na terapię stanowi ona najważniejszą gwarancję bezpieczeństwa, etyki zawodowej oraz najwyższej jakości opieki. Podczas tych spotkań omawiam przebieg prowadzonych przeze mnie procesów, analizuję dynamikę relacji z pacjentami oraz upewniam się, że dobierane metody wsparcia odpowiadają ich indywidualnym potrzebom. Wszystkie omawiane przypadki są całkowicie anonimowe, co oznacza, że tożsamość oraz prywatność każdej osoby pozostają bezwzględnie i rygorystycznie chronione.

Swoją codzienną praktykę kliniczną, zarówno w obszarze indywidualnej psychoterapii osób dorosłych, jak i terapii dzieci oraz młodzieży, konsultuję wyłącznie z wybitnymi specjalistami o najwyższych, ogólnopolskich i międzynarodowych kompetencjach. Nadzór merytoryczny nad moją pracą sprawuje między innymi doktor habilitowana psychologii i specjalistka psychologii klinicznej, będąca jednocześnie certyfikowaną superwizorką Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Moje umiejętności w zakresie podejścia relacyjnego oraz socjoterapii doskonalę pod okiem certyfikowanych superwizorów i nauczycieli Psychoterapii Skoncentrowanej na Przeniesieniu (TFP) należących do International Society of Transference-Focused Psychotherapy (ISTFP), którzy posiadają oficjalne rekomendacje Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Psychodynamicznej. Ponadto procesy diagnostyczne i terapeutyczne młodego pokolenia regularnie konsultuję z cenionym specjalistą psychoterapii dzieci i młodzieży, będącym pracownikiem naukowo-dydaktycznym Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. Regularna współpraca z tak utytułowanym gronem ekspertów zapewnia zachowanie najwyższych standardów opieki psychologicznej i terapeutycznej w moim gabinecie.

Moim priorytetem są konsultacje i psychoterapia stacjonarna w gabinecie we Wrocławiu, ponieważ bezpośredni kontakt stwarza najbardziej optymalne warunki do budowania relacji i pogłębionego procesu. Konsultacje oraz psychoterapię online (w formie wideoterapii) kieruję przede wszystkim do osób mieszkających poza Wrocławiem, w tym do Polaków żyjących za granicą (między innymi w UK, Niemczech, Holandii czy Norwegii), dla których stały dostęp do polskojęzycznej opieki psychologicznej jest logistycznie utrudniony. Osobom z Wrocławia i okolic rekomenduję format stacjonarny. Każdorazowo przed rozpoczęciem terapii online dokonuję indywidualnej oceny, czy ta forma pracy będzie dla Pacjenta w pełni bezpieczna i efektywna.

Konsultacja psychologiczna online stanowi pierwszy krok diagnostyczny, który pozwala mi ocenić charakter zgłaszanych trudności i dobrać najbardziej odpowiednią formę pomocy. Z tej formy wsparcia, a po odpowiedniej kwalifikacji również z regularnej psychoterapii online, można skorzystać w przypadku zmagania się z obniżonym nastrojem, depresją, przewlekłym napięciem, stanami lękowymi oraz napadami paniki. Pomoc zdalna w moim wykonaniu sprawdza się także przy trudnościach w regulacji emocji, takich jak silna złość czy impulsywność, oraz przy problemach z niską lub chwiejną samooceną, perfekcjonizmem, nadmiernym samokrytycyzmem i wypaleniem zawodowym lub akademickim. Konsultacje są wskazane również w obliczu kryzysów w relacjach interpersonalnych, trudności z bliskością, zaufaniem, stawianiem granic czy lękiem przed odrzuceniem. Prowadzony przeze mnie proces terapeutyczny online może przynieść ulgę przy zaburzeniach snu, przewlekłym zmęczenie oraz problemach w obszarze odżywiania, w tym przy jedzeniu emocjonalnym, a także przy bardziej złożonych, długotrwałych trudnościach związanych z funkcjonowaniem osobowości, takich jak zaburzenie osobowości borderline.

Terapia przez internet nie w każdym przypadku klinicznym gwarantuje odpowiedni standard bezpieczeństwa. W sytuacjach poważnego kryzysu psychicznego, wysokiego ryzyka samobójczego, nasilonych zachowań autodestrukcyjnych, obecności objawów psychotycznych czy nagłego, drastycznego pogorszenia codziennego funkcjonowania, wideoterapia jest formą niewystarczającą. Dbając o zdrowie i bezpieczeństwo pacjenta, w takich przypadkach rekomenduję przejście na format stacjonarny, pilny kontakt z lekarzem psychiatrą lub skierowanie do placówek oferujących intensywniejszą, instytucjonalną opiekę medyczną.

Naturalny bunt nastoletni wiąże się z potrzebą niezależności, testowaniem granic i silniejszym zwrotem ku rówieśnikom, jednak młoda osoba wciąż potrafi czerpać radość ze swoich pasji i zainteresowań. Z kolei depresja u nastolatka to poważny kryzys zdrowia psychicznego. Objawia się długotrwałym obniżeniem nastroju, które u młodzieży bardzo często przybiera formę stałej drażliwości, wrogości lub nagłych wybuchów gniewu. Towarzyszy temu wycofanie się z relacji z przyjaciółmi, porzucenie hobby, problemy ze snem i poczucie beznadziei. W takich sytuacjach zapraszam do mojego gabinetu, ponieważ pomoc psychoterapeutyczna bywa niezbędna.

Pierwsza konsultacja młodzieżowa w moim gabinecie odbywa się wspólnie – z udziałem nastolatka oraz obojga rodziców lub opiekunów. Taki format jest kluczowy, ponieważ trudności młodego człowieka najczęściej wiążą się z dynamiką całego domowego systemu. Spotkanie w pełnym składzie pozwala mi wysłuchać każdej perspektywy z równym szacunkiem i uwagą. Pomaga to również samemu nastolatkowi poczuć, że nie traktuję go jako „problemu do naprawienia”, ale jako ważny głos w rodzinie. W dalszych krokach procesu prowadzę zarówno indywidualne sesje z młodą osobą, jak i konsultacje dla samych rodziców.

Odmowa podjęcia terapii przez młodą osobę to częste wyzwanie w mojej praktyce. Zmuszanie nastolatka siłą lub za pomocą szantażu rzadko przynosi efekty, ponieważ uniemożliwia mi zbudowanie z nim relacji opartej na zaufaniu. W takich przypadkach rekomenduję spokojną rozmowę o własnych obawach i trosce, bez oceniania zachowania. Warto zaproponować umowę na jedną wizytę konsultacyjną, dając nastolatkowi prawo do podjęcia ostatecznej decyzji po spotkaniu ze mną. Jeśli opór jest całkowity, zapraszam na konsultację samych rodziców – pozwala mi to wypracować z Państwem metody wsparcia nastolatka bezpośrednio w domu.

Zgodnie z polskim prawem nie prowadzę psychoterapii osoby nieletniej bez formalnej zgody rodziców lub opiekunów prawnych. W przypadku młodzieży od 16. roku życia wymagana jest tzw. zgoda podwójna – proces terapeutyczny mogę rozpocząć tylko wtedy, gdy zgadzają się na niego zarówno opiekunowie, jak i sam nastolatek. Warto wiedzieć, że przebieg moich sesji z młodym człowiekiem jest objęty ścisłą tajemnicą zawodową, co buduje jego poczucie bezpieczeństwa. Wyjątek stanowią sytuacje, w których zagrożone jest zdrowie lub życie pacjenta – w takich momentach natychmiast informuję o tym rodziców.

Współczesna młodzież doświadcza silnych napięć społecznych, edukacyjnych oraz cyfrowych, które bezpośrednio przekładają się na ich zdrowie psychiczne. Do mojego gabinetu najczęściej trafiają młode osoby zmagające się z problemami takimi jak zaburzenia lękowe oraz fobia społeczna, a także nastolatki doświadczające skrajnie niskiej samooceny, kryzysów tożsamości i dojmującego poczucia zagubienia. Częstym powodem zgłoszeń są również zaburzenia odżywiania, w tym anoreksja, bulimia oraz kompulsywne objadanie się. Młodzi ludzie szukają u mnie wsparcia także w obliczu kryzysów w relacjach rówieśniczych, odrzucenia czy doświadczania cyberbullyingu, co nierzadko łączy się z przeciążeniem cyfrowym i objawami, które wskazują na uzależnienie od telefonu, gier czy TikToka. Pomagam również w głębokich kryzysach psychicznych, do których zalicza się autoagresja nastolatków poprzez samookaleczenia oraz myśli samobójcze. W przypadku, gdy źródłem tych trudności są bolesne wspomnienia lub doświadczenia o charakterze traumatycznym, proces terapeutyczny z powodzeniem uzupełniam o skuteczną i bezpieczną pracę metodą EMDR.

Pierwsze spotkanie w moim gabinecie zawsze odbywa się wspólnie – zapraszam na nie oboje rodziców lub opiekunów prawnych razem z dzieckiem. Taka konfiguracja jest konieczna, ponieważ młody pacjent nie funkcjonuje w izolacji, a rodzina zawsze tworzy jeden, połączony ze sobą system. Jako specjalistka dbam o to, aby ta wstępna konsultacja przebiegała w przyjaznej atmosferze i była dopasowana do wieku oraz wrażliwości dziecka, ponieważ jej głównym celem jest oswojenie małego pacjenta z gabinetem i pomoc w łagodnym wdrożeniu się do współpracy ze mną. Rodzice nie muszą się obawiać, że zabraknie czasu na swobodną, poufną rozmowę bez obecności dziecka – w kolejnych etapach przewiduję osobne sesje przeznaczone wyłącznie dla samych dorosłych, jednak cały proces diagnostyczny zawsze rozpoczynamy razem.

Przed wspólnym przyjściem do mojego gabinetu warto porozmawiać z dzieckiem w prosty i spokojny sposób. Najlepiej wyjaśnić mu, że cała rodzina udaje się do specjalistki od emocji i zabawy, która pomaga dzieciom oraz dorosłym lepiej się rozumieć i radzić sobie z trudnymi momentami. Zalecam unikanie słów takich jak „lekarz”, „badanie” czy „testy”, które mogą budzić niepotrzebny lęk. Wizyta opiera się na naturalnej rozmowie i swobodnej aktywności, przez co przebiega w bezstresowej dla dziecka atmosferze.

Pomoc psychologa dziecięcego lub psychoterapeuty jest wskazana, gdy pojawiają się trudności w codziennym funkcjonowaniu, zmiana zachowania lub kryzysy emocjonalne. W moim gabinecie pomagam odkryć źródło tych trudności, a następnie dobieram najlepszą formę pomocy, którą może być indywidualna psychoterapia dzieci i młodzieży, Trening Umiejętności Społecznych (TUS) lub zajęcia z socjoterapii. Z kolei psychiatra dziecięcy to lekarz medycyny – konsultacja u niego jest potrzebna, gdy objawy są bardzo nasilone, wymagają diagnozy medycznej pod kątem ADHD czy spektrum autyzmu, bądź włączenia bezpiecznej farmakoterapii. W wielu procesach ściśle współpracuję z lekarzami psychiatrami dla dobra dziecka.

Sygnałem do kontaktu z psychologiem jest trwała zmiana w zachowaniu dziecka, która wyraźnie utrudnia codzienne życie rodzinne i rówieśnicze. Wśród najczęstszych niepokojących objawów u dzieci wymieniam trudności z adaptacją w przedszkolu lub szkole oraz silną niechęć do opuszczania domu, czemu często towarzyszy nasilony lęk separacyjny, objawiający się trudnym do opanowania strachem przed rozłąką z rodzicem. Niepokój opiekunów budzą również częste i gwałtowne wybuchy agresji oraz sygnały psychosomatyczne, takie jak nawracające bóle brzucha, głowy czy moczenie nocne, które nie mają żadnego uzasadnienia medycznego. Konsultację psychologiczną proponuję także wtedy, gdy obserwuje się zachowania mogące sugerować ADHD u dzieci lub spektrum autyzmu, w tym wyjątkowo trudne do wczesnego zauważenia spektrum autyzmu u dziewcząt, które potrafią bardzo skutecznie maskować swoje trudności społeczne w grupie rówieśników.

Pierwsze spotkanie rodzinne służy przede wszystkim temu, aby w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze pomóc dziecku łagodnie wdrożyć się do współpracy ze mną. Z tego względu szczegółowy, medyczny wywiad rozwojowy zbieram dopiero na kolejnych etapach, podczas sesji przeznaczonych wyłącznie dla rodziców. W trakcie tych poufnych rozmów poruszam kwestie takie jak przebieg ciąży i porodu oraz kluczowe etapy wczesnego rozwoju – w tym moment rozpoczęcia mowy czy trening czystości. Przyglądam się także aktualnemu rytmowi snu, apetytowi oraz relacjom syna lub córki z rówieśnikami w przedszkolu lub szkole. Rozmowa obejmuje również ogólną sytuację rodzinną, ewentualne kryzysy czy nagłe zmiany życiowe, co pozwala mi na stworzenie pełnego, rzetelnego obrazu i zaplanowanie skutecznej terapii.

Przeciążenie cyfrowe to jedno z najczęstszych wyzwań, z jakimi mierzy się współczesna młodzież trafiająca do mojego gabinetu. Objawy, które powinny zaniepokoić rodziców i mogą wskazywać na uzależnienie od telefonu, gier czy TikToka, to przede wszystkim silny opór, drażliwość lub wybuchy agresji przy próbie ograniczenia ekranu, a także całkowite wycofanie się z realnych relacji rówieśniczych na rzecz świata wirtualnego. Przebodźcowanie technologią bezpośrednio przekłada się na drastyczny spadek ocen w szkole, przewlekłe problemy z zasypianiem oraz chroniczne zmęczenie. W takich sytuacjach pomagam nie tylko zdiagnozować podłoże problemu, ale też uczę młodego człowieka technik regulowania emocji bez ucieczki w ekrany.

Hejt, wyśmiewanie czy wykluczenie w sieci to dla nastolatka ogromny cios i poważny kryzys emocjonalny. Taki stan potrafi w jednej chwili zburzyć pewność siebie, obniżyć samoocenę i wywołać silne stany lękowe. Cyberbullying wymaga natychmiastowej, empatycznej reakcji dorosłych – przede wszystkim zapewnienia młodego człowieka o pełnym wsparciu i zdjęciu z niego poczucia winy. Ponieważ rówieśnicza przemoc głęboko dotyka emocji i niszczy podstawowe poczucie bezpieczeństwa, kluczowym krokiem bywa specjalistyczne wsparcie psychologiczne, które oferuję w mojej praktyce. W procesie terapeutycznym pomagam nastolatkom zrozumieć i oswoić lęk przed odrzuceniem, a także daję im narzędzia niezbędne do stopniowej odbudowy poczucia własnej wartości.

Psychoterapia psychodynamiczna nie leczy biologicznych objawów ADHD ani autyzmu, ale pozwala przepracować ich psychologiczne skutki, takie jak chroniczny wstyd, zaniżona samoocena czy żałoba po późnej diagnozie. Osoby neuroatypowe przez lata dorastania w niedostosowanym świecie często wykształcają silne mechanizmy obronne (np. wycieńczające maskowanie autystyczne). Terapia w tym nurcie pomaga zintegrować diagnozę, oddzielić tożsamość pacjenta od neurotypowych oczekiwań i odbudować poczucie własnej wartości. Aby proces był skuteczny, kluczowa jest elastyczność terapeuty i jego wiedza o neuroróżnorodności.

Terapia EMDR jest bezpieczną i wysoce skuteczną metodą leczenia traum relacyjnych, szkolnych oraz wypalenia autystycznego u osób z ADHD i ASD. Osoby neuroatypowe są znacznie bardziej narażone na traumę złożoną (C-PTSD) z powodu chronicznego stresu mniejszościowego i odrzucenia rówieśniczego. EMDR pozwala przetworzyć te bolesne wspomnienia bez konieczności długiego, werbalnego analizowania problemu. W pracy z pacjentami w spektrum autyzmu klasyczny protokół jest modyfikowany – tradycyjny ruch gałek ocznych często zastępuje się stymulacją dotykową (tapping) lub słuchową, aby uniknąć przebodźcowania sensorycznego.

Terapię TFP (Skoncentrowaną na Przeniesieniu) wdraża się u pacjentów z ADHD lub autyzmem głównie przy tzw. podwójnej diagnozie, czyli gdy neuroatypowości towarzyszy zaburzenie osobowości (np. borderline). Jeśli głównym wyzwaniem pacjenta jest skrajna dysregulacja emocjonalna, impulsywność oraz trudności w odczytywaniu intencji innych ludzi, TFP oferuje głęboką pracę opartą na relacji z terapeutą „tu i teraz”. Pomaga to zrozumieć własne schematy relacyjne i ustabilizować przeżywanie emocji, co bezpośrednio przekłada się na lepsze funkcjonowanie w społeczeństwie.

W przeciwieństwie do chłopców, spektrum autyzmu u dziewcząt bardzo często przez lata pozostaje niezdiagnozowane. Dziewczynki intuicyjnie stosują tak zwany kamuflaż społeczny – podświadomie przejmują zachowania rówieśników, by za wszelką cenę dopasować się do grupy. Taka ciągła gra pozorów i tłumienie własnej wrażliwości kosztują je ogromną ilość energii, co w okresie szkolnym lub nastoletnim prowadzi do nagłego załamania psychicznego, ataków paniki czy zaburzeń odżywiania. Jeśli dziewczynka mimo dobrych wyników w nauce wraca ze szkoły skrajnie wyczerpana, unika kontaktu wzrokowego w domu lub wykazuje silny lęk przed zmianami, zapraszam na konsultację. Jako specjalistka w obszarze neuroróżnorodności pomagam diagnozować te stany i wspieram młode pacjentki w odzyskiwaniu równowagi.

Wokół tego tematu narosło wiele mitów, jednak ADHD u dzieci to nie tylko nadaktywność ruchowa, ale przede wszystkim złożone trudności z koncentracją uwagi, impulsywnością oraz regulacją silnych emocji. Rodzice najczęściej szukają profesjonalnej pomocy, gdy dziecko ma ogromny problem z ukończeniem rozpoczętych zadań, łatwo się rozprasza, gubi rzeczy lub reaguje nieproporcjonalną złością na krytykę czy niepowodzenia. Podczas konsultacji w moim gabinecie pomagam rodzicom rozszyfrować mechanizmy neuroróżnorodnego rozwoju oraz dobrać indywidualną strategię terapeutyczną. Wspólnie tworzymy plan wsparcia, który ułatwia dziecku codzienne funkcjonowanie w szkole i w domu – budując jego poczucie własnej wartości, zamiast poczucia winy.